Top

Durf jij voluit te leven? Te leven alsof je ook echt maar een keer leeft. Te leven vol vreugde, dierbaren en herinneringen. Voor mij is voluit durven leven het lef te hebben om mijn angsten te durven overwinnen. Om net dat stapje extra te zetten buiten mijn comfort zone. Dit is een verhaal over overwinnen en de euforie die volgt.

Rijden door de sneeuw, eng. Achteruit inparkeren, eng. Bekeken worden door parkeerwachters terwijl je inparkeert, doodeng. Mountainbiken door de bossen, onwennig. Leren schakelen, ingewikkeld. Allemaal dingen die mijn dag beschreven. Eigenlijk vol met angsten en beren op mijn weg. Maar toch, als ik kijk naar hoe deze dag eindigde. Euforie. Dat ik toch heb ingeparkeerd, dat ik door een prachtig landschap heb kunnen mountainbiken, dat ik zo veel nieuwe dingen heb mogen leren, heb mogen voelen en heb mogen ervaren. Dat is wat ik uiteindelijk overhoud aan deze dag.

We gaan even terug in de tijd. Ik had mijn eerste werkweek erop zitten met mijn nieuwe baan. Maar het voelde niet juist. Het werk wel, maar de plek niet. Ga ik door, ga ik stoppen, maar dan wordt alles zo onzeker. Nee, ik ging het gesprek aan. Dit is niet wat ik verwacht had. Zo hoort het niet. En toen, een nieuwe locatie. Een verademing. Een plek waar ik me inmiddels al weer bijna een jaartje helemaal thuisvoel. In een nieuwe stad. Waar ik eerst veilig alleen woonde, woon ik nu samen met een prachtig iemand. Waar ik de meest gekke avonturen mee beleef, die ik nooit voor ogen had gehad.

Voor mij zijn dit voorbeelden waarin ik mijn angsten recht heb aangekeken. Dat ik heb gevoeld wat het met me doet. Maar om daar toch doorheen te gaan. Het leven na te streven waar ik van droom, of in ieder geval, waar ik mezelf steeds een beetje meer uitdaag. Waar ik mijn angsten mijn leven niet meer laat leiden. Maar ze zijn er wel. En dat is oke.

Die angsten, die horen er namelijk gewoon bij. En of dat ik die voel, vooral de avond van te voren als ik naar bed ga. Soms zegt iemand, wauw dat jij dat durft. Maar dan hoop ik toch altijd dat ze realiseren dat ze het zelf ook kunnen. Je begint gewoon klein. Je wandelt eens een ander rondje. Je volgt ergens een cursus of gaat simpelweg met een vriendin mee. Gewoon in een slakkengangetje. Of je vraagt of je ergens een dagje mee mag helpen als vrijwilliger of een dagje mag proefkijken of het wel wat voor je is. Er zijn zo veel mooie dromen, veel te mooi om te laten liggen. Nu hoef je ze alleen niet meteen allemaal te behalen. De weg daarnaartoe is vaak al heel erg mooi. met babystapjes vooruit, zodat die droom straks helemaal zo eng niet meer is.

Dus lieve mensen, ook ik ben maar een mens. Met angsten. Met overwinningen. En dan vooral heel veel euforie. Omdat ik het toch gedaan heb. Omdat ik mijn angsten overwon. En vooral omdat ik heel veel prachtige avonturen rijker ben, waar ik later vol trots op kan terugkijken. Dat is voor mij voluit durven leven, het simpelweg eens proberen.

Liefs,
Eline

Comments:

  • februari 1, 2021

    Zoooo herkenbaar dit! Fijn geschreven, dankjewel!

    reply...

post a comment