Life

Steeds weer over mijn grenzen heen

Je zou denken dat je het na een tijdje wel leert. Op tijd rust nemen, je grenzen aangeven en liever zijn voor jezelf. Toch zit ik nu weer ziek op de bank, leer ik het dan nooit?

Dat het een chaotische tijd is geweest, staat vast. Switchen van studie, een nieuwe stage zoeken, mijn halve marathon en alles wat daarbij hoort. Ondertussen was ik veel aan het werk om mijn tijd op te vullen, deed ik mee aan de datingswereld en was ik vooral continu wel ergens mee bezig. Zo switchte ik ook nog van blog, maar raakte ik ook mijn focus kwijt. Er gebeurde zo veel, waar moest ik me nu op richten? Oftewel ik ging maar gewoon door, geen flauw idee wat ik aan het doen was en ging keer op keer over mijn eigen grens.

Tot ik gesloopt bij de psycholoog in de stoel zat. Doordat ik steeds maar doorging werden mijn eetbuien weer erger en verloor ik mezelf uit het oog. Waarom? Omdat ik bang was om te voelen. Bang voor die teleurstelling, bang voor verdriet en vooral bang voor al die gevoelens die ik had opgekropt. Bam, daar kwamen ze dan. De tranen kwamen, de angst kwam maar ook een stukje opluchting. Ik hoef dit helemaal niet alleen te doen. Ik heb een psycholoog die me steeds weer laat inzien waar mijn prioriteiten zijn, ik heb super lieve vriendinnen die me altijd steunen en een gezin dat vooral wil dat ik gelukkig ben.

En toch zit ik nu uitgeteld op de bank. Mijn bronchitis heeft weer toegeslagen en het lijkt wel alsof ik de hele dag door een rietje adem. Heb ik dan weer niets geleerd? Oh jawel, ik heb heel veel geleerd. Ik leerde dat ik mezelf continu de vraag moet stellen hoe het met me gaat. Om zo in contact te blijven met mijn lichaam en rust. Ik leerde om mijn hart te volgen en dus te switchen van studie. Het leek een grote stap achteruit, maar blijkt nu steeds meer de juiste stap te zijn geweest. Wat ik misschien nog wel het meeste heb geleerd is dat het uiteindelijk altijd wel goed komt zolang ik maar vertrouwen in mezelf. Ik weet wat goed voor mezelf is, zoals nu lekker op de bank Netflix marathons houden.

Soms moet je gewoon weer even op je plek worden gezet om te zien hoe ver je al bent gekomen. Het zijn twee stappen vooruit en een achteruit, maar de stappen worden gezet. Ik weet dat ik op de goede weg ben. Doordat ik nu thuis zit, weet ik weer waar mijn grenzen liggen. Nu kan ik ze de volgende keer nog beter beschermen. Al doende leert men en dat geldt ook voor je persoonlijke ontwikkeling. Ik ga op mijn bek, maar krabbel weer overeind en leer van mijn fouten. Ik weet nu dat ik voortaan eerst even naar meditatiemuziek ga luisteren als ik thuiskom om te ontkoppelen van mijn drukke dag. Zitten, luisteren en voelen zijn de werkwoorden waar ik de komende tijd mee aan de slag zal gaan. Op zoek naar mijn dosis geluk.

Liefs,
Eline

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply
    Eva
    oktober 30, 2018 at 5:06 pm

    Goed zo wijffie!! Het gaat niet om hoe vaak je struikelt maar hoe vaak je weer opkrabbelt! xxx

  • Reply
    Stella
    oktober 30, 2018 at 8:40 pm

    You go girl! Ik vind het alleen al goed van je dat je dit aan jezelf toegeeft, want alleen als je accepteert dat je toch weer tegen dezelfde dingen bent aangelopen terwijl je dacht je dat je ‘het nu wel geleerd had’, kun je er iets tegen doen. Ik vind het altijd maar lastig om echt aan te voelen wanneer iets te veel is. Ik krijg wel hoofdpijn, en ik ga wel meer emotie-eten zonder erbij na te denken, maar “zo hard werk ik niet” en “anderen hebben het veel zwaarder dan ik, ik moet me niet zo aanstellen”. Soms is het gewoon even genoeg, en de ene emmer zit sneller vol dan de andere. Ik hoop echt dat jouw emmer straks weer leeg is en je je weer happy en up and running voelt om met nieuwe zelfkennis te gaan doen waar jij ECHT blij van wordt; zonder je na een tijdje weer helemaal uitgeput en naar te voelen. Het is je gegund!

  • Reply
    evelien
    oktober 31, 2018 at 10:06 am

    Het is zo goed dat je er bewust van bent, ik zeg ook altijd, van je fouten leer je weer <3
    Goed dat je nu een heerlijk avondje Netflix had gepland!
    Liefs,
    Evelien

  • Reply
    Lizzy
    oktober 31, 2018 at 10:45 am

    Mooi om te zien dat je door de jaren heen meer bewust bent geworden van je grenzen. Ik herken me wel in het willen oprekken van mijn grenzen en dan door mijn lichaam worden teruggefloten. Maar herkenning is ook bij mij een belangrijke stap geweest in het bewaken van mijn grenzen. Veel sterkte, rust en beterschap gewenst voor de komende tijd!

  • Reply
    Elisa
    oktober 31, 2018 at 5:57 pm

    Dit klinkt opeens wel heel erg herkenbaar, vind het knap dat je het aan jezelf zo toegeeft en ook zo verwoord. Hopelijk kan je weer rustig opladen en leren.

Leave a Reply