Top

Als ik zo omhoog kijk naar de hoge bomen voel ik me vaak nietig. Nietig omdat wij eigenlijk maar zo’n klein deeltje uitmaken van het grote geheel: de natuur. Het lijkt wel alsof we soms vergeten dat het allemaal in samenhang is met elkaar. De varens onder de bomen, het kabbelende beekje en ook die hele hoge bomen op de Veluwe.

Eigenlijk is het bizar hoeveel invloed we als mens al hebben uitgeoefend op de natuur. Hoeveel er al verdwenen is en/of toen toch maar weer terug aangelegd door de mens. Laatst zat ik in de auto en zag ik overal bordjes met: Pas op! Overstekend wild! Terwijl wij eigenlijk degenen zijn die een enorme weg hebben aangelegd dwars door het natuurgebied heen. En natuurlijk waren die wegen er vroeger ook. Daar reden dan de paarden en de wagens maar dat is toch een tikkeltje meer natuurlijk dan een betonnen snelweg waar we dan weer ecoducten voor moeten aanleggen. De natuur past zich maar aan ons aan toch?! Ze moeten gewoon niet meer de weg proberen over te steken waar ze vroeger altijd overstaken. Ze nemen nu wel een omweg…

Het grote geheel

Later toen ik omgeven was door de hoge bomen voelde ik me simpelweg nietig en klein. Omdat wij maar zo’n klein geheel uitmaken van moeder natuur. Deze bomen staan er al generaties lang. Kun je nagaan hoeveel stormen of droogtes ze al hebben meegemaakt? Hoeveel zonsopgangen? Ze geven een thuis aan alle dieren die daar rondlopen net zoals wij een onderdeel zijn van die natuurlijke cyclus. Daar zouden we best wel wat voorzichtiger mee mogen omgaan toch? We maken uiteindelijk allemaal deel uit van moeder natuur, ook al willen we ons daar tegenwoordig nog vaak boven plaatsen. Laatst zag ik in een documentaire dat we als mensen zelfs de wolken een handje kunnen helpen met regenen. Ja, we kunnen tegenwoordig zelfs het weer manipuleren. Alles om die schrikbarende temperatuurstijging de baas te blijven en te laten lijken alsof we met zijn allen heel goed bezig zijn. Terwijl als we allemaal wat meer zouden gaan beseffen dat we onderdeel zijn van de natuur, we de natuur met veel meer respect zouden gaan behandelen. We willen de aarde beter achterlaten dan we het vonden toch? Dat de volgende generaties er net zo van kunnen genieten als wij dat doen.

Nietig zijn

En dan kom ik dus weer terug op het nietig zijn. Als je kijkt naar de tijdsbalk van de natuur, besef je maar weer dat we maar zo’n klein onderdeel uitmaken van de natuur en zijn processen. We zijn hier eigenlijk maar zo kort. Daardoor besef ik me dat we de natuur veel meer mogen vieren, dat we stil mogen staan bij het feit hoe goed we het hier eigenlijk hebben. Want echt… we hebben het goed in Nederland. Maar zodra we ons nietig voelen, kunnen we ook voelen dat we onderdeel uit maken van het grote geheel. Dat we goed voor de aarde mogen zorgen. Dus als je weer eens een wandeling maakt, sta dan gewoon even stil. Ben dankbaar dat we door de bossen mogen wandelen. Dat de bomen ons zuurstof geven en dat we juist in de natuur weer de rust terugvinden die we in de stad zijn kwijtgeraakt. Juist in de natuur mogen we zijn.

Liefs,
Eline

Comments:

  • augustus 18, 2020

    Mooi gezegd en inderdaad heel erg waar. Wij doen maar en doen maar en de natuur past zich maar aan. Ik kan dat nietige gevoel ook heel erg ervaren, ook vooral als ik in het bos loop en de bomen zie die daar al ikweetniethoelang staan, maar bijvoorbeeld ook met het hevige onweer van laatst. Dan besef ik dat ik maar zo’n klein poppetje ben in het grote geheel, dat mijn leven ineens voorbij kan zijn maar dat de natuur dan wel gewoon blijft doorgaan en dat we wat meer ons best moeten doen om daar bij stil te staan en dat niet als vanzelfsprekend te zien.

    reply...

post a comment