Hoe ik op mijn solo tripje dichter bij mezelf kwam.

Hoe ik op mijn solo tripje dichter bij mezelf kwam.

Als je alleen op reis gaat, opent een nieuwe wereld zich voor je. Het is alsof je inzoomt en je focus compleet verschuift.

Je gaat het kleine contact met mensen veel meer waarderen. Zo kwam ik twee dames tegen bij de bushalte. Zij gingen nog naar het museum, ik ging weer naar huis. Ze hadden wel eerder willen gaan, maar toen ze nog zo lang op de bus moesten wachten zijn ze maar koffie gaan drinken. Tegen de tijd dat ze wilden opstappen hadden ze de volgende bus al gemist. “Zo gaat dat”, zei ze. Ik kon me er wel in vinden en schoot in de lach. Ook zij begonnen te lachen en constateerde dat alleen vrouwen die koffiemomentjes zo ervoeren. “Mannen snappen daar niets van.” Mijn bus kwam aanrijden en ik wenste hen een fijne dag. Het was een gesprekje van twee minuten, maar het was zo onbezonnen en puur dat ik de rest van de dag een glimlach op mijn gezicht had.

Toch kostte het me de grootste moeite om me de eerste twee dagen los te rukken van mijn alledaagse gewoontes. Ik had een enorme drang om alles te delen, dus stonden mijn stories vol met foto’s; vlogde ik er op los en bleef mijn camera klikken. Maar voor wie was ik eigenlijk bezig? Voor mezelf? Terwijl ik normaal gesproken steeds minder online bezig ben, bleek ik plotseling meer dan drie uur op mijn scherm bezig te zijn geweest. Ik had het gevoel alsof ik mijn vakantie meer door een lens ervoer dan in de werkelijkheid. Grappig, want zodra ik me hier bewust van werd opende een nieuwe wereld voor me. Ik ontspande, kreeg de kriebels van mijn telefoon en dook vooral de natuur in. Daar waar ik altijd weer tot nieuwe inzichten kom en waar ik geen moeite hoef te doen om bij mijn gevoelens te komen.

De onzekerheid van mijn reis verdween en het gevoel van trots en zelfvertrouwen gierde door mijn lijf. Er ontstond een soort superfocus. Alle kleine details vielen me plotseling op en ik pakte mijn camera om hele andere redenen. Het creatieve en artistieke kwam in me los. Ik kreeg de behoefte om te tekenen, te schrijven en vooral om te dansen. Muziek raakte me diep en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet op mijn sokken door de Airbnb heb gedanst. Een hele nieuwe energie overviel me. Puur, speels en razend nieuwsgierig.

Meegaan in deze energie voelde heel onwennig. Ik voelde zo veel, alsof iemand de ramen wijd open had gegooid en er een flinke wind door mijn huisje waaide. De volgende en laatste ochtend van mijn tripje, voelde ik me opeens onzeker. Alsof het uitzicht om weer naar huis te gaan me afremde. ‘Terug naar de echte wereld.’ Maar als dat de echte wereld is, wat doe ik nu dan? Ik doe nu juist precies wat goed voelt. Opeens werd het uitzicht om naar huis te gaan heel fijn. Thuis is de plek om bananenbroodjes te bakken, te wandelen in mijn favoriete park en te kroelen in mijn fijne bed. Ik mag gewoon wat liever zijn voor mezelf en hier echt de tijd voor maken.

Ik weet nu precies wat ik moet doen om in deze energie te komen en te gaan flowen. Stil worden, luisteren en precies dat doen waar ik behoefte aan heb. Daar heb ik geen vakantie voor nodig! Dus als ik zo de trein terug naar huis instap, weet ik dat deze vakantie me verandert heeft. Dit korte solo tripje heeft me dichter bij mijn innerlijke en vrouwelijke energie gebracht. Hoe vet is dat.

Liefs,
Eline

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. oktober 16, 2019 / 10:42 am

    Het lijkt mij echt zo gaaf en zo’n ervaring! Gewoon; je bent op jezelf aangewezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *