Het gewoon maar laten zijn

Het gewoon maar laten zijn

In het park wemelde het van de hardlopers, via Instagram zie je de meest uiteenlopende initiatieven ontstaan en de thuiswerk blogs schieten als paddenstoelen uit de grond. Het lijkt wel alsof iedereen nog bewuster bezig is met de anderen en de wereld dan voorheen. Maar wat nou als je gewoon even niet wil of kan werken, en het gewoon maar even wil laten zijn…

We leven in zo’n vooruitstrevende maatschappij waarin alles alleen maar beter, sneller, creatiever en origineler moet zijn. Plotseling thuiszitten? Ho maar. Dan gaan we toch eindelijk trainen voor de marathon, werken we nieuwe businessplannen uit, gaan we online trainingen volgen of verbouwen we het halve huis. Nu hebben we eindelijk de tijd die we voorheen niet voor onszelf vrijmaakten.

En ja, het is een gekke situatie ook voor mij. Het verhuizen naar Utrecht gaat opeens in een stroomversnelling, want wat als er een lockdown komt? Dan moet ik zorgen dat ik alles heb ingepakt, uitgepakt en dan het liefst ook meteen de muren al geverfd hebben, de barkrukken in elkaar geschroefd en alle planten op de juiste plek gezet. Oftewel alles moet het liefst vandaag nog gedaan worden terwijl ik ook pats boem in een nieuwe stad woon. Een stad waar ik helemaal niemand ken en er ook de deur niet voor uit mag.

Ik had plannen om een moestuincursus te volgen, me aan te sluiten bij een sup clubje en vooral lekker te gaan sporten bij verschillende sportscholen en settelen in een van de fijne cafeetjes in de buurt. Maar plotseling zit ik thuis, zonder werk en stiekem toch wel alleen. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik een lieve vriend heb waar ik kan blijven en die meebetaald aan de boodschappen. En vooral dat ik gezond ben, aangezien ik het toch wel een beetje spannend doordat ik in de risicogroep val. Maar toch is het dan best lastig als je overal om je heen maar de ‘beste en origineelste’ nieuwe ideeën voorbij ziet komen.

Iedereen is ontzettend hard aan het werk. En dat bewonder ik, laat ik dat even duidelijk maken. Het lijkt me behoorlijk pittig om ineens met je kinderen thuis te zitten en dan ook nog verplicht te moeten thuiswerken om een dak boven je hoofd te houden. Maar als ik dan door het park wandel en ouders zie bellen terwijl ze hun kind op hun nek dragen, dan vraag ik me af waar het allemaal goed voor is. Waar is de aandacht voor elkaar gebleven? Weten we dan echt niet meer hoe we er voor elkaar moeten zijn?

Laten we met zijn allen eerst even stil staan bij wat we allemaal voelen. Een moment nemen om de zonnestralen in ons op te nemen en weer in balans komen met onszelf en met de natuur. Er is niets mis mee om even op de pauzeknop te drukken en toe te geven aan de onrust die dit alles met zich oproept. We hoeven geen superhelden te zijn, geen carrière tijgers. Nee gewoon even mens zijn met emoties en gevoelens. Waarom nemen we daar niet even de tijd voor. Om te reflecteren op waar we staan, waar we naar toe willen en hoe dat allemaal wel niet voelt. We vragen al zo veel van onszelf, laten we nu eens even op de rem trappen.

Gelukkig word ik ook heel blij van de oproepjes om kaarten te sturen naar eenzame ouderen, dat we boodschappen doen voor de mensen die slecht ter been zijn of de koffie loketjes waar je toch verse koffie kan gaan halen. De verbondenheid en zorg voor elkaar is nog steeds te vinden in ons mooie kikkerland. Maar wees lief voor jezelf, eis niet te veel en laat het maar gewoon zo zijn…

Liefs,
Eline

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. maart 27, 2020 / 11:59 am

    Goed geschreven! Mooi hè die initiatieven om andere mensen te helpen!

  2. maart 31, 2020 / 1:42 pm

    Wat kan jij heerlijk schrijven zeg! En ik ben het helemaal met je eens. Dit inderdaad het ideale moment om even stil te staan bij wat je allemaal hebt en wat je allemaal nog zou willen!
    Ik kende je blog nog niet, maar ik werd meteen al vrolijk toen ik in je bio las dat alles hier draait om confetti momentjes – perfecte omschrijving wat mij betreft voor je mooie blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *